Yıllık İznin 10 Günden Kısa Kullanılması Haklı Fesih Sebebi mi? Yargıtay’ın 2026 Kararı
Yıllık iznin birkaç günlük parçalar hâlinde kullanılması, işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle sona erdirerek kıdem tazminatı istemesi için yeterli midir? Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 28 Nisan 2026 tarihli kararı, bu sorunun izinlerin hangi koşullarda kullanıldığı ve tarafların iddialarını nasıl ispatladığı üzerinden değerlendirilmesi gerektiğini gösteriyor.
İncelenen dosyada Daire, kısa izinlerin işçinin talebi ve rızasıyla kullanıldığını, daha uzun izin talebinin işveren tarafından engellendiğinin ise ispatlanamadığını belirledi. Bu koşullarda işçinin feshini haklı bulmadı. Aynı kararda, yıllık izin ücretinin belirsiz alacak davasıyla istenmesi ve dava dilekçesinde belirtilen izin gününün aşılması da ayrı bozma nedenleri olarak ele alındı.
Karar bilgileri
Bilgi | Açıklama |
|---|---|
Mahkeme | Yargıtay 9. Hukuk Dairesi |
Esas numarası | 2026/1495 |
Karar numarası | 2026/3952 |
Karar tarihi | 28 Nisan 2026 |
İnceleme | İşverenin temyiz başvurusu |
Sonuç | Bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının bozulması; oybirliği |
Uyuşmazlık nasıl ortaya çıktı?
Davacı, 16 Aralık 2013–27 Nisan 2022 arasında gümrük müşavir yardımcısı olarak çalıştığını belirtti. İş yoğunluğu gerekçesiyle yıllık izin taleplerinin reddedildiğini, izinlerinin kısa sürelerle kullandırıldığını ve kullanamadığı 68 günlük izninin bulunduğunu ileri sürdü. Yıllık izinlerin gereği gibi kullandırılmamasına dayanarak iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini savunup kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve prim alacağı istedi.
İşveren ise işçinin istifa ettiğini, izinlerini kullandığını, kullanılmayan izinlerin karşılığının ödendiğini ve ödenmemiş prim alacağı bulunmadığını savundu.
İlk derece mahkemesi, imzalı izin formlarına göre 48 gün izin kullanıldığını, toplam 130 günlük hak edişten 82 gün kaldığını kabul etti. Kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti taleplerini kabul ederken prim talebini reddetti. Bölge adliye mahkemesi de izinlerin yarım gün ile yedi gün arasında değişen parçalara bölünmesini dinlenme hakkı yönünden değerlendirerek işverenin istinaf başvurusunu reddetti.
On günlük izin kuralı nasıl ele alındı?
Kararda aktarılan İş Kanunu’nun 56. maddesi, yıllık iznin işveren tarafından bölünemeyeceğini; tarafların anlaşmasıyla bölünmesi hâlinde ise bölümlerden birinin on günden kısa olamayacağını düzenliyor.
Dairenin değerlendirmesi, bu düzenlemeyi kaldıran veya işverene izinleri dilediği gibi parçalama yetkisi veren bir hüküm içermiyor. İncelenen mesele, gerçekleşmiş izin kullanımlarının somut dosyada haklı fesih iddiasını destekleyip desteklemediği.
Yargıtay, kendi uygulamasında işçinin talebiyle on günden kısa kullanılan izinlerin de geçerli kabul edildiğini belirtiyor. Bu nedenle kararın kapsamını, işçinin talebi ve rızasıyla gerçekleşen kısa izinler ile işverenin izin hakkını engellediği iddiasının birlikte incelenmesi oluşturuyor. “On günlük izin şartı kaldırıldı” sonucu bu karardan çıkarılamaz.
Kıdem tazminatı yönünden hangi deliller belirleyici oldu?
Daire, izinlerin davacının talebi ve rızasıyla bölündüğünü kabul etti. Davacının, kullanmak istediği tarihten en az bir ay önce yazılı olarak daha uzun izin talep ettiği hâlde işverenin daha kısa izin kullandırdığını ispatlayamadığını belirtti. İşverenin çok uzun süre hiç izin vermediği veya talebe rağmen gerekçesiz olarak izin kullandırmadığı da ispatlanmış sayılmadı.
Kararda alıntılanan Yıllık Ücretli İzin Yönetmeliği, izin talebinin en az bir ay önce yazılı bildirilmesini ve istenen tarihlerin belirtilmesini öngörüyor. Aynı düzenleme, işverenin istenen tarihle mutlak biçimde bağlı olmadığını; planlamada işçinin talebiyle iş durumunun birlikte dikkate alınacağını belirtiyor.
Bu dosyada kısa izin kayıtları, ileri sürülen haklı fesih nedenini kanıtlamaya yeterli görülmedi. Yargıtay, kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken kabul edilmesini hatalı buldu. Bu değerlendirme, izin kullandırılmamasının hiçbir koşulda haklı fesih oluşturmayacağı anlamına gelmez. Gerekçe, dosyada kabul edilen olgular ve ispatlanamayan iddialarla sınırlıdır.
Yıllık izin ücreti neden ayrıca değerlendirildi?
Kararın diğer önemli yönü, aynı davada istenen işçilik alacaklarının dava türü bakımından ayrı ayrı incelenmesi. Daireye göre miktar konusunda uyuşmazlık bulunması, ispat ihtiyacı veya bilirkişi hesabı gerekmesi, alacağı kendiliğinden belirsiz hâle getirmiyor. Davanın açıldığı anda miktarı tam olarak belirlemenin davacıdan beklenip beklenemeyeceğine bakılması gerekiyor.
Somut olayda kıdem tazminatına esas ücret hesabını etkileyen servis hizmeti, işverenin ayni olarak sağladığı bir menfaatti. Daire, bu nedenle kıdem tazminatının belirsiz alacak davasına konu edilmesinde hukuki yarar bulunduğunu kabul etti. Buna karşılık işçinin yıllık izin süresini ve izin ücretine esas ücretini belirleyebilecek durumda olduğunu değerlendirdi.
Sonuç olarak yıllık izin ücreti talebi bakımından, belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığı ve talebin dava şartı yokluğundan usulden reddedilmesi gerektiği belirtildi. Bu, kullanılmamış izin alacağının esasının incelenerek mevcut olmadığının saptanması değildir. Ayrıca Daire, işçilik alacaklarının belirsizliği konusunda her dosya için geçerli kesin bir sınıflandırma yapılamayacağını açıkça ifade ediyor.
Talep edilen 68 gün yerine 82 gün üzerinden hüküm kurulması
Davacı dilekçesinde 68 günlük kullanılmamış izinden söz etmişti. İlk derece mahkemesi ise hak edilen ve kullanılan izin süreleri arasındaki farkı 82 gün hesaplayarak bu süre üzerinden hüküm kurdu.
Yargıtay, usule ilişkin bozma nedenini açıkladıktan sonra, talebin kabulü yönünden de alternatif bir hata tespit etti: 82 gün üzerinden hüküm kurulması, dosyadaki talebin aşılması anlamına geliyordu. Dosyanın bu yönü, hesap sonucunun yanında dilekçeyle ileri sürülen talebin kapsamının da önem taşıdığını gösteriyor.
Kararın sonuçları ve uygulamaya etkisi
İncelenen mesele | Dairenin bu dosyadaki değerlendirmesi |
|---|---|
Kısa izinler nedeniyle haklı fesih | Talep ve rıza ile kullanım, ayrıca izin engelinin ispatlanamaması nedeniyle fesih haklı bulunmadı; kıdem tazminatı talebinin reddi gerektiği belirtildi. |
Yıllık izin ücretinin belirsiz alacak olarak istenmesi | Süre ve ücretin belirlenebilir olması nedeniyle bu talebin usulden reddi gerektiği belirtildi. |
İzin gününün hesabı | Dilekçedeki 68 günlük talep karşısında 82 gün üzerinden hüküm kurulması hatalı bulundu. |
Bu gerekçelerle bölge adliye mahkemesinin kararı kaldırıldı ve ilk derece mahkemesi kararı bozuldu. Dosya yeniden değerlendirilmek üzere ilk derece mahkemesine gönderildi. İncelenen metin, bozma sonrasında verilmiş bir nihai karar içermiyor.
Uygulama açısından bu gerekçelerden çıkarılabilecek sonuç, izin uyuşmazlığının yalnızca kullanılan günlerin toplamına bakılarak değerlendirilemeyeceğidir. Talep edilen tarihler ve süre, işverenin cevabı, izinlerin fiilen nasıl kullanıldığı ve kayıtların içeriği birlikte önem taşır. Aynı şekilde kıdem tazminatı ile yıllık izin ücretinin tek dilekçede istenmesi, bu alacakların dava şartları veya esas bakımından aynı sonucu paylaşmasını gerektirmez.


